Goście

Opublikowano: 3 lipca 2013

Lidia Ostałowska – dziennikarka, reportażystka, pisarka, działaczka społeczna. Ur. w 1954 roku w Warszawie. Ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała jako reporterka w Przyjaciółce i itd. W wyniku weryfikacji w czasie stanu wojennego została pozbawiona pracy. Współpracowała z podziemną „Solidarnością”. Po 1989 związała się z działem reportażu Gazety Wyborczej, gdzie pracuje do dziś. Pisze o tych, którym trudniej – o mniejszościach narodowych i etnicznych, o kobietach, o młodzieży z subkultur i o wykluczonych. Jak sama przyznaje szczególna więź łączy ją z Romami. W 2000 roku opublikowała zbiór „Cygan to Cygan” o ich losach w krajach Europy Środkowej i Wschodniej po komunizmie. Współpracuje z wydawanym w Oświęcimiu romskim kwartalnikiem „Dialog-Pheniben”. W listopadzie 2011roku ukazały się natomiast  „Farby wodne”. To książka o Zagładzie i o tym, jak się ją pamięta.

Lubi fotoreportaż i robienie podpisów do zdjęć. Pasjonują ją formy, w których spotykają się różne rodzaje dokumentu – zapisane w zdjęciu, dźwięku, słowie. Działa  w fundacji dokumentalistów OPOWIEDZ TO – PICTURE THIS.

Jest jednym z fundatorów i członków rady Fundacji ITAKA. Prowadzi wykłady na podyplomowych gender studies w Instytucie Badań Literackich PAN.

 

Witold Szabłowski ‒ urodzony w 1980 roku w Ostrowi Mazowieckiej, dziennikarz i reportażysta. Studiował politologię w Warszawie i Stambule. Jako stażysta telewizji CNN Türk przejechał całą Turcję. W Polsce pracę dziennikarza zaczynał w TVN 24. W 2006 roku dołączył do zespołu „Gazety Wyborczej”. Za reportaże ze zbioru „Zabójca z miasta moreli” otrzymał kilka nagród dziennikarskich, w tym Melchiora 2007 (w kategorii Inspiracja Roku, za „nawiązanie do najlepszej szkoły reportażu – ukazanie nieznanego oblicza Turcji, rzetelną dokumentację, oszczędny, ale obrazowy język”)i wyróżnienie Amnesty International dla autorów najlepszych tekstów poświęconych tematyce praw człowieka za artykuł „To z miłości, siostro”, który ukazał się w „Dużym Formacie”. Tekst opowiadał o dramacie kobiet z Turcji, które padły ofiarami gwałtów oraz „honorowych zabójstw”, także tych, które dopuściły się „grzechu” decydowania o swoim losie. W 2010 roku został uhonorowany Nagrodą Dziennikarską Parlamentu Europejskiego za reportaż „Dziś przypłyną tu dwa trupy”. Laureat Nagrody Beaty Pawlak w roku 2011 za książkę Zabójca z miasta moreli (Czarne, Wołowiec 2010).

 

Monika Hemperek ‒ absolwentka filozofii (UŁ) i dziennikarstwa (UW), jest reportażystką Radia Lublin od 2002 r. Ukończyła też EBU Master School on Radio Documentary – międzynarodową szkołę reportażu radiowego. W swoich reportażach porusza często tematykę społeczną. Już po trzech latach pracy została wyróżniona przez lubelskie środowisko dziennikarskie za swoje reportaże śledcze. Jest laureatką wielu konkursów krajowych oraz międzynarodowego festiwalu Prix Europa 2005 za „Chłopców z Wygnanki”, reportaż zrealizowany wraz z Katarzyną Michalak. Jej kolejna audycja, która reprezentowała polską radiofonię w konkursie Prix Eropa, „Warstwy pamięci” (zrealizowana pod kierunkiem Lisbeth Jessen – duńskiej reportażystki radiowej i telewizyjnej), znalazła się w ścisłym finale tego konkursu w 2007 r.

Autorka uważa, że reportażysta ma do spełnienia misję polegającą nie tylko na pomaganiu bohaterom audycji (Monika Hemperek często podejmowała tematy interwencyjne), ale też na odsłanianiu problemów tabu, odkrywaniu przed słuchaczami światów ludzi wykluczonych społecznie, niepełnosprawnych, wyizolowanych. Zaufanie, jakim obdarzają reportażystę bohaterowie audycji, odsłaniający przed nim niejednokrotnie najskrytsze emocje i sekrety, zobowiązuje do szczerego, pełnego empatii i delikatności w swojej formie opowiedzenia ich losów, co często podczas słuchania reportaży w programie „na żywo” staje się okazją do przeżycia prawdziwego katharsis – dla nich samych oraz innych słuchaczy, w tym autora.

 

Katarzyna Michalak ‒ łodzianka, polonistka, od zawsze zakochana w radiu . W 1997 roku rozpoczęła współpracę z łódzką rozgłośnią Polskiego Radia. Po dwóch latach przeprowadziła się do Lublina, gdzie pracuje w Redakcji Reportażu Radia Lublin. W 2003 roku ukończyła powołaną przez Europejska Unię Nadawców z siedzibą w Genewie – Mistrzowską Szkołę Dokumentu Radiowego (EBU Master School on Radio Documentary ). Laureatka znaczących nagród, m.in.:Prix Europa Berlin 2005 (z Moniką Hemperek), Melchiora dla Radiowego Reportażysty Roku 2006, Prix Italia (radiowy oskar ) – Wenecja 2006 i – po raz drugi – Turyn 2009 (z Dorotą Hałasą)  .

Jako kontynuatorka tradycji Lubelskiej Szkoły Reportażu Radiowego – uprawia głównie tak zwany feature – czyli reportaż  artystyczny – gatunek z pogranicza dziennikarstwa i literatury, muzyki i filmu. Fascynują ją spotkania z ludźmi i możliwości radiowego medium w ukazywaniu prawdy o człowieku

Od maja 2011 roku Katarzyna Michalak jest polskim przedstawicielem  w Komisji Reportażu Radiowego przy Europejskiej Unii Nadawców .Jedynym z Europy Wschodniej.

 

Urszula Glensk ‒ literaturoznawca i krytyk literacki, pracuje jako adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UWr. W swoich badaniach traktuje literaturę jako jeden ze sposobów opisania i zrozumienia świata, istniejący obok innych dyskursywnych narracji – filozoficznej, socjologicznej, antropologicznej czy publicystycznej.

Interesuje ją, jak obraz wykreowany w literaturze ma się do rzeczywistości bliskiej naszemu indywidualnemu doświadczeniu. Taki problem podejmuje podczas zajęć ze studentami, kiedy omawia prozę Andrzeja Stasiuka, Olgi Tokarczuk, Pawła Huellego, Stefana Chwina czy Sławomira Shutego.

Szukanie odpowiednich kluczy interpretacyjnych, wychodzących poza literaturoznawstwo, jest też istotą jej zainteresowań współczesnym polskim reportażem.

Autorka książek: „Proza wyzwolonej generacji 1989‒1999″ oraz „Trzy szkice o przewartościowaniach w kulturze”. Stała recenzentka w „Nowych Książkach”.

 

Spodziewamy się, że przybędzie do nas:

Krzysztof Mroziewicz ‒ (ur. 1945 w Słupicy koło Jedlni) – polski publicysta, korespondent wojenny, dyplomata, komentator spraw międzynarodowych w „Polityce” i programie TVP „7 dni świat”. Studiował na Wydziałach: Matematyki i Fizyki oraz Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. Jako początkujący dziennikarz pracował w tygodniku studenckim „itd”, gdzie piastował funkcje m.in. zastępcy szefa działu kultury, szefa działu kultury oraz wiceredaktora naczelnego. W czasach studenckich aktor teatru „Hybrydy” i kierownik klubu o tej samej nazwie. Wyjechał na stypendium ZSP do Panamy, gdzie zajmował się pisaniem doktoratu nt. myśli Ernesta Che Guevary. W latach 1996–2001 pełnił misję jako ambasador Polski w Indiach, Sri Lance i Nepalu. Był korespondentem wojennym w Nikaragui, Afganistanie i Sri Lance. Uczestniczył w wyprawie komandosów indyjskich ratujących prezydenta Malediwów przed piratami.

Obecnie pracuje jako wykładowca Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego i innych wyższych uczelni.

Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. trzy Wiktory, Złoty Medal Uniwersytetu Wrocławskiego oraz medal z okazji 300-lecia tego uniwersytetu. W 2005 roku był nominowany do tytułu Mistrza Mowy Polskiej.

Twórczość:

  • Ucieczka do Indii
  • Dziennikarz w globalnej wiosce (wstęp Ryszard Kapuściński)
  • Guantanamera: korespondencja z Hawany
  • Istmo: biuletyn wiadomości dobrego i złego
  • Kabul w okresie postu
  • Syberia: wzdłuż Jeniseju
  • Moc, niemoc i przemoc
  • Ćakra, czyli kołowa historia Indii
  • Ekstazja. Podróże z Afrodytą (ilustracje Rosław Szaybo)
  • Czas Pluskiew
  • Prawdy ostateczne Ryszarda Kapuścińskiego
  • Bezczelność, bezkarność, bezsilność. Terroryzmy nowej generacji.
  • Fidelada. Podróż w czasie politycznym
  • 33 Ewy i trzech Adamów (ilustracje Rosław Szaybo)